ಅಭ್ಯಾಸಗಳೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅಡಿಗಲ್ಲು: ಜೀವನ ಬದಲಿಸಲು ಅದ್ಭುತಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಪ್ರತಿದಿನದ ಸಣ್ಣ ಶಿಸ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬದ್ಧರಾಗಬೇಕು

ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಘಟನೆಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ, ಬಹುತೇಕ ಯಾರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಾರದಂತೆ, ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳೂ ಅವನ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ಮೊಬೈಲ್‌ ಬದಿಗಿಡುವವರೆಗೆ—ನಮ್ಮ ದಿನದ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೀಜಗಳು ಅಡಗಿರುತ್ತವೆ.

ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಅವಕಾಶಗಳಿಗೆ, ಪ್ರತಿಭೆಗೆ, ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮೌನಶಕ್ತಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ—ಅಭ್ಯಾಸ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತಿನವನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಶಿಸ್ತೂ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನದ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯೇ ಕ್ರಮೇಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಭಾವವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, “ನಾನು ಬದಲಾಗಬೇಕು” ಎನ್ನುವ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕಿಂತ, “ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವದ್ದು.

ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಏಕೆ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತವೆ?

ಹೊಸ ವರ್ಷ, ಹೊಸ ತಿಂಗಳು, ಹೊಸ ಕೆಲಸ, ಹೊಸ ಹಂತ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹೊಸ ಸಂಕಲ್ಪಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. “ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬೇಗ ಏಳುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತೇನೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಕಡಿಮೆ ಬಳಸುತ್ತೇನೆ. ಮನೆ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಡುತ್ತೇನೆ.”

ಸಂಕಲ್ಪಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗುತ್ತವೆ?

ಸಮಸ್ಯೆ ಸಂಕಲ್ಪದ ಕೊರತೆಯಲ್ಲ; ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿದೆ.

ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆತುರ ಬಹುತೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವಿಫಲತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೆಳೆದ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೂ ದೇಹಕ್ಕೂ ಹೊಸ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಯ ಬೇಕು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮೊದಲ ಸೂತ್ರ ಸರಳವಾಗಿದೆ—ದೊಡ್ಡ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬೇಕು.

ಒಂದು ಗಂಟೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಡೆಯಿರಿ. ಐವತ್ತು ಪುಟ ಓದಲು ಆಗದಿದ್ದರೆ ಐದು ಪುಟ ಓದಿ. ಇಡೀ ಮನೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಕೋಣೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ.

ಸಣ್ಣ ಆರಂಭವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಪವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಡುವ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವೇ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿಭೆಗಿಂತ ನಿರಂತರತೆ

ಒಂದು ದಿನದ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರತಿದಿನದ ಶಿಸ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ.

ಒಂದು ದಿನ ಎರಡು ಗಂಟೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಹಲವು ದಿನ ಅದನ್ನು ಕೈಬಿಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರತಿದಿನ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಡೆಯುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ಒಂದು ದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪುಟ ಓದಿ, ನಂತರ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಮುಟ್ಟದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರತಿದಿನ ಐದು ಪುಟ ಓದುವುದು ಉತ್ತಮ.

ಅಭ್ಯಾಸದ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಅದರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಅದರ ನಿರಂತರತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದೂರ ಸಾಗುವವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯುವವರು.

ಪರಿಸರವನ್ನು ಬದಲಿಸದೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಬದಲಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ

ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಗೆ ಮಿತಿ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೇವಲ “ನಾನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ” ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ.

ಪುಸ್ತಕ ಓದಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಅದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿರಲಿ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಡಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸಬಾರದೆಂದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಸದಾ ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಸುಲಭವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಅಡೆತಡೆ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು.

ಇದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ, ಕುಟುಂಬದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದ ವಾತಾವರಣ—ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಿಸರವೇ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿ.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ದೊಡ್ಡವರು ಬದಲಾಗಬೇಕು

ಮಕ್ಕಳು ನಾವು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಾವು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ.

“ಪುಸ್ತಕ ಓದು” ಎಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಮನೆಯ ದೊಡ್ಡವರು ದಿನವಿಡೀ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರೆ, ಆ ಮಾತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮ?

“ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಗು ಯಾವ ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತದೆ?

ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತು, ಸಮಯಪಾಲನೆ, ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ, ಸಂಯಮ ಬೆಳೆಸಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ದೊಡ್ಡವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವು ಕಾಣಿಸಬೇಕು.

ಮನೆಯೇ ಮೊದಲ ಶಾಲೆ; ಪೋಷಕರೇ ಮೊದಲ ಮಾದರಿ.

ಒಂದು ದಿನ ತಪ್ಪಿದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ

ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮನೋಭಾವವೆಂದರೆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಹಂಬಲ.

ಒಂದು ದಿನ ವ್ಯಾಯಾಮ ತಪ್ಪಿದರೆ “ನನ್ನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವುದು. ಒಂದು ದಿನ ಮನೆ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ “ನನ್ನ ಜೀವನವೇ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ” ಎನ್ನುವುದು. ಒಂದು ದಿನ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ “ನಾನು ಶಿಸ್ತಿನವಳಲ್ಲ” ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು.

ಇದು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮಾನವ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಯ ಸಹಜ. ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಪ್ರಯಾಣ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಬಹುದು.

ಒಂದು ದಿನದ ತಪ್ಪು ಸೋಲಲ್ಲ; ತಪ್ಪಿನ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಆರಂಭಿಸದಿರುವುದೇ ಸೋಲು.

ಹೀಗಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸದ ಗುರಿ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಅಲ್ಲ. ನಿರಂತರ ಪ್ರಗತಿ.

ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಕೂಡ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ; ಸಮಯಪಾಲನೆಯೂ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ

ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮೂಲದಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಮನೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಡುವ ಅಭ್ಯಾಸದ ಕೊರತೆಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು.

ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಸಮಯದ ಕೊರತೆಯಲ್ಲ; ಆದ್ಯತೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸದ ಕೊರತೆಯಾಗಿರಬಹುದು.

ಅತಿಯಾದ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆ ಕೇವಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಅಭ್ಯಾಸದ ಕೊರತೆಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಿಹಾರವೂ ಮೂಲದಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕು.

ಶಿಸ್ತು ಎಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಶತ್ರುವಲ್ಲ

ಶಿಸ್ತು ಎಂದರೆ ಜೀವನವನ್ನು ಕಠಿಣಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ತಪ್ಪು. ನಿಜವಾದ ಶಿಸ್ತು ಜೀವನವನ್ನು ಹಗುರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ನಾಳೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಗೊಂದಲ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಾಗ ಹುಡುಕಲು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದಾಗ ಒತ್ತಡ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂದರೆ ಶಿಸ್ತು ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಬದಲಾವಣೆ ‘ನಾಳೆ’ಯಿಂದ ಅಲ್ಲ, ‘ಇಂದು’ಯಿಂದ

ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತೇವೆ.

ನಾಳೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಯಾಮ.

ಮುಂದಿನ ವಾರದಿಂದ ಓದು.

ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳಿಂದ ಉಳಿತಾಯ.

ಹೊಸ ವರ್ಷದಿಂದ ಶಿಸ್ತು.

ಆದರೆ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು—“ನಾಳೆ”.

ನಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವುದು ಇಂದು ಮಾತ್ರ.

ಹೀಗಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಘೋಷಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಐದು ನಿಮಿಷ ಪುಸ್ತಕ ಓದಬಹುದು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಡೆಯಬಹುದು. ಮನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ನಾಳೆಯ ಮೂರು ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬಹುದು.

ಈ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳು ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ದಿನಗಳು ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತವೆ, ತಿಂಗಳುಗಳು ವರ್ಷಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಒಂದು ದಿನ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ—“ನನ್ನ ಜೀವನ ಬದಲಾಗಿದೆ” ಎಂಬ ಅರಿವು ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ; ಅವನು ಯಾರೂ ನೋಡದಾಗ ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳು.

ಪ್ರತಿದಿನದ ಐದು ನಿಮಿಷದ ಓದು ಜ್ಞಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿದಿನದ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ನಡೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಭಾಗವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿದಿನದ ಸಣ್ಣ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಬದುಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿದಿನದ ಸಮಯಪಾಲನೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿದಿನದ ಶಿಸ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸ್ವಭಾವವಾಗುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅದ್ಭುತದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದಿರಬೇಕಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ದಿನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಸಾಕು.

ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳು ಮೊದಲು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತವೆ; ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ನಂತರ ಸ್ವಭಾವವಾಗುತ್ತವೆ; ಸ್ವಭಾವವೇ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ “ನಾನು ಯಾವಾಗ ಬದಲಾಗುತ್ತೇನೆ?” ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ.

“ನನ್ನ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ನಾನು ಇಂದು ಯಾವುದು ಇಡುತ್ತೇನೆ?” ಎನ್ನುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.